Ik was 25 jaar, ik had een vriend, ik had een goede voltijdse job als Junior Accountant, ik verdiende goed, ik leefde in een leuk, gezellig en nieuw duplexappartement in België. Voor de buitenwereld zag ik er gelukkig uit en had ik alles. Diep vanbinnen verloochende ik mezelf…..

Ik begin bij mijn jeugdjaren…

Ik was een stil meisje. Ik voelde mij ‘anders’. Meermaals kreeg ik te horen dat ik meer moest praten, meer moest lachen en niet zo serieus mocht kijken. “Waarom mocht ik niet gewoon mezelf zijn?” “Waarom hoorde je er pas bij wanneer je luidruchtig was zoals de rest?” “Waarom had niemand interesse in mij?” Ze vonden mij raar en saai. Van nature was ik een sterk kind. Maar door de vele pesterijen begon ik steeds te twijfelen aan mezelf en kwam ik in aanraking met allerlei angsten, ik werd veel ziek, ik piekerde veel en ik had heel weinig zelfvertrouwen. Ik vroeg mij af of ik wel normaal was. Ik vroeg me af of ik mezelf moest veranderen om geaccepteerd te kunnen worden. Ik bleef echter altijd trouw aan mezelf met als gevolg dat ik overal werd uitgesloten en zwaar werd gepest. Elk rapport hetzelfde: “Valérie is te stil en moet meer haar hand in de lucht steken.”

Op een dag stond ik op en zei ik: “Ok, Valérie… pas je aan… doe mee met de rest. Doe moeite!!” Ik kon het gewoon niet meer aan om elke dag gepest door het leven te gaan. Ik moest mij aanpassen dacht ik. Die dag vergeet ik nooit. Ik ging met mijn fiets naar de bushalte. Ik deed altijd mijn fiets op slot aan de bushalte. Ik was steeds heel georganiseerd. De anderen deden hun fiets niet op slot en gooiden gewoon hun fiets daar. Die dag besloot ik ook eens mee “stoer” te doen met de rest en ook mijn fiets daar te gooien en geen aandacht te schenken aan een slot. Nooit werd daar een fiets gestolen van mijn klasgenoten. Ik heb de hele dag mijn vinger opgestoken in de klas en mezelf geforceerd te praten. Niemand wist wat er gebeurde. Ze vonden mij ineens “belangrijk” en iedereen wou met mij praten. Ik ging kapot vanbinnen. Ik verloochende mezelf. Die avond kwamen we terug met de bus en ja, mijn fiets was gestolen!! “Waarom dit weer??” Ik begon te wenen, de anderen lachten mij uit en mijn ouders waren super boos!! “Waarom Valérie, wil je jezelf veranderen??” Ik heb mij die volledige dag geforceerd om erbij te horen met als doel geapprecieerd te worden. Dat mijn fiets gestolen was, was een teken dat ik echt mezelf moest blijven en dat ik mij voor niets of niemand hoefde te veranderen!

Die mysterieuze, krachtige vlam 

Mijn jeugd was door alle pesterijen enorm hard voor mij en niet leefbaar. Alles kwam ook nog eens dubbel zo hard aan want ik was en ik ben heel gevoelig. Tijdens die periode werd mijn mama ook nog eens zwaar ziek. Mijn emoties kropte ik allemaal op in mijn buik. Ondanks alles voelde ik mij altijd héél krachtig. Het was alsof er een vlam in mijn onderbuik wakkerde, die absoluut niet wou dat ik zou opgeven. Op de vele momenten dat ik het héél zwaar had om verder te leven, zocht ik de natuur, mijn kat en mijn piano op. Daar kon ik tot mezelf komen, kon ik mezelf zijn en kwam ik in aanraking met die mysterieuze, krachtige vlam. Wat het geheim van die vlam was wist ik niet, maar net DAT heeft er voor gezorgd dat ik ben blijven doorgaan!

Ik bleef jaren aan een stuk vechten, vechten en nog eens vechten! Ik bleef telkens in die kleine, krachtige vlam geloven! Het was mijn anker waar ik zoveel steun van kreeg! Door die vlam, die zo klein, maar zo krachtig was, vertrouwde ik erop dat het ooit goed zou komen. Ik heb momenten gekend waarbij ik werkelijk zo diep zat, waarbij ik geen uitweg meer vond, dat ik het vlammetje zo hard voelde vechten om toch te blijven overleven. Het kostte me telkens zoveel energie om uit die momenten te geraken. Om mijn lichaam niet meer zoveel pijn aan te doen, zocht ik naar een oplossing. Die oplossing vond ik in het schrijven van een brief. Op mijn tiende levensjaar, in het bijzijn van mijn favoriete boom en mijn kat, schreef ik een brief naar mezelf waarin stond dat ik moest blijven geloven in een goede afloop en dat er ooit een tijd zou komen waarbij dat kleine, krachtige vlammetje een krachtige sprankelende vlam zou worden!! Telkens dat ik me héél verdrietig voelde, dat ik niet meer wist wat ik in godsnaam moest doen, las ik die brief en werd ik sterker én sterker! Ik wou, ik kon en ik zou dit doorstaan!!! 

ValérieValérie 3Valérie 2

Hier enkele ingrijpende gebeurtenissen uit mijn verleden;

  • Ik kon al mijn opgekropte emoties kwijt op mijn piano. Het was een uitlaatklep voor mij. Vanaf mijn acht jaar ging ik naar de muziekschool. In de muziekschool kreeg je een partituur en je moest die zonder fouten spelen. Dit was helemaal niet wat ik wou. Ik wou met mijn piano mijn gevoelens overbrengen maar niet gaan presteren. Ik kon daar echt mezelf niet zijn. Ik was 13 jaar en ik moest een piano optreden geven in een grote kerk gevuld met mensen. Je kreeg een boekje met alle namen van mijn klasgenootjes in de muziekschool. Ik was de achtste in de rij. Ik kon niet genieten van de muziek want ik was altijd aan het denken; oei, nog 4 en dan ben ik aan de beurt. Nog 3, nog 2,… Ik werd rood, ik begon te trillen, tranen in mijn ogen. Ik weet het nog goed. De jongen die voor mij aan de beurt was begon te spelen. Ik voelde die druk opkomen dat ik moest gaan presteren en zeker geen fouten mocht gaan spelen. Ik zei tegen mijn mama dat ik naar het toilet moest. Ik ben de kerk uitgelopen en stak me weg op het kerkhof. Het ging echt niet! De volgende dag sprak iedereen over mij op school!
  • Op mijn 12 jaar moest ik mijn eerste grote spreekbeurt geven in de klas. Ik had mij heel goed voorbereid. Ik zou het over “vlinders” hebben. Ik was naar de bibliotheek geweest en had alle boeken bestudeerd. Mijn voorbereiding was tip,top in orde! De meester zei: “Valérie, nu ben jij aan de beurt”. Ik liep naar voor in de klas en ik stond daar. Meer niet. Ik stond daar. Stil. Ik keek bibberend naar de klas en ik bleef stil. Ik had een tien tal boeken meegebracht met foto’s van vlinders maar ik kon ze niet optillen en tonen want ik bibberde zo hard!!! Ik begon keihard te huilen. De klas begon te applaudisseren. “Valérie, Valérie, Valérie,…. !! ” Pffff!! Ik bleef nog altijd gewoon staan zonder één woord te zeggen. Toen zei de meester tegen mij: “Als je nu niet praat, krijg je een 0 op 10!”. Toen ben ik door al mijn tranen heen met een krop in mijn buik begonnen aan mijn spreekbeurt. Ik moest en zou het doen!!! 
  • Einde van het 4de middelbaar. Ik was steeds aan het nadenken over mezelf in de klas. Dit had een invloed op mijn resultaten op school. De leerkracht van Frans zei dat ik van ASO naar TSO moest overschakelen. Wat?! Waarom? “Valérie, je bent veel te stil en je werkt niet mee. Volgens ons is deze richting te zwaar voor jou!”. Ik dacht: “NO WAY!!” Ik wil, ik kan en ik zal mijn diploma ASO behalen!! En ja, ik heb het behaald!! De leerkrachten stonden versteld. “Hoe heb jij dat gedaan??”
Wat het geheim van die vlam was wist ik niet, maar net DAT heeft er voor gezorgd dat ik ben blijven doorgaan!! Als ik er nu op terugkijk, ben ik echt heel dankbaar voor mijn strijd doorheen mijn jeugdjaren; Ik heb zoveel geleerd over mezelf en het heeft me zoveel levenswijsheid bijgebracht!!

stillewaters

Mijn twintiger jaren… 

Na het middelbaar studeerde ik verder aan de hogeschool in Gent. Ik heb Accountancy-Fiscaliteit gestudeerd. Waarom? Omdat ik heel punctueel was en heel graag met cijfers bezig was.

Tijdens mijn kotleven ben ik opnieuw altijd heel trouw gebleven aan mezelf. Elke donderdag ging iedereen uit in de Overpoort ( bekende uitgaansbuurt in Gent ) maar ik bleef liever op mijn kot. Ik hoorde dikwijls: “Valérie, waarom ga jij niet mee feesten?” “Ben jij nog nooit zat geweest?” “Waarom drink je geen alcohol?”. En opnieuw begon ik te twijfelen aan mezelf. Ik voelde mij echt raar want ik was precies de enige die niet graag naar de Overpoort ging of niet graag zat was. Ik kreeg ook veel de vraag: “Waarom kijk jij zo boos?” of “Je bent zo stil, zeker dat alles goed gaat?” Dagen, maanden, jaren aan een stuk had ik het gevoel nergens bij te horen…

IMG-20160103-WA0000

Ik herinner mij ook nog een moment op de kermis. Ik liep rond met mijn vriend. Ik vroeg aan hem: “Hoeveel zouden die mensen aan elektriciteit moeten betalen voor al die lichtjes?” Die keek naar mij en zei: “Welke vreemde vraag stel jij nu?” Opnieuw voelde ik mij “anders”. Ik deed altijd het tegenovergestelde van iemand anders en bleef altijd maar denken of ik wel “normaal” was.

In 2010 ben ik afgestudeerd. Ik wou eerst ervaring opdoen in een bedrijf (boekhoudafdeling), daarna in een accountantskantoor en daarna zou ik zelfstandige worden. Het was immers van kinds af aan een droom van mij om zelfstandige te worden.

Februari 2014 : De kleine “WAKE UP CALL”

Once upon a time

Ik was 3 jaar afgestudeerd en ik had ervaring als Junior Accountant in een bedrijf en in een accountantskantoor. Februari 2014. Ik werkte in een accountantskantoor. Ik ben altijd heel ambitieus geweest. Op dat werk ben ik buiten gepest door een collega van mij. Zij kon het niet verkroppen dat ik werkte toen iedereen stond te kletsen. Ik was volgens haar te ambitieus, ik was té stil enz.! Opnieuw werd ik niet geapprecieerd om wie ik was. Ik had toen een relatie en woonde samen. Ik zei tegen mijn vriend:”Alé, waarom word ik steeds gestraft om wie ik ben? Ik wil ontslag nemen!” Mijn vriend zei: “Je hebt zo een goede job, je verdient goed, waarom zou je dat opgeven?!”Op dat moment keek ik naar buiten. Rechtover ons appartement was er een schooltje en ik zag de kindjes buitenkomen….

Ik wist niet wat er gebeurde maar het was alsof ik ineens “uit het niets” 1000 klappen in mijn gezicht kreeg!
Verstijfd stond ik te kijken naar mijn vriend en naar buiten. Duizend vragen kwamen ineens in mij op…

“Huh, dit ben ik toch niet??!”

Ik leefde wel maar eigenlijk was ik dood vanbinnen. Dat besef deed heel veel pijn.  

Ik was mezelf aan het verloochenen. Mijn lichaam was op en gaf duidelijk aan dat er beslissingen moesten genomen worden. Geleidelijk aan, op mijn eigen tempo, nam ik stapjes… 

En ja hoor… Mijn ontslag heb ik ingediend in februari 2014 en in april 2014 heb ik mijn relatie beëindigd. 

November 2014: De grote “WAKE-UP CALL”

Ik had de moed nog niet gevonden om de stap te zetten om zelfstandige te worden. Ik had wel een hele goede job met doorgroeimogelijkheden. De tijd was aangebroken om deel te nemen aan de ingangsexamens tot het behalen van de titel: Accountant. Doordat ik heel ambitieus ben was het voor mij een logische stap om door te groeien naar de titel van Accountant.

En ja hoor, eind december kwam het verdict:

stagiair.jpg

Yes, in januari 2015 start ik met mijn driejarige stage tot Accountant en kreeg ik vanaf nu de titel: “Stagiair accountant”!

Ja, ik was echt enorm trots op mezelf!

21 februari 2015 

De eerste bijeenkomst van de stagiairs accountants in de Vrije Universiteit van Brussel.
Ik keek rond mij in die aula die volledig gevuld was met stagiair accountants. Allerlei vragen doken in mij op: “Is dit mijn leven nu?” “Waar ben ik mee bezig?” “Waar krijg ik energie van?” “Wie ben ik?”. Mijn verstand probeerde een connectie te maken met mijn hart. Ik wist niet wat er gebeurde. Deze keer was de impact véél groter. Volledig overdonderd ben ik naar huis gegaan. Ik begon door te krijgen dat ik terug de ‘echte’ Valérie verloochende. Ik had nood om erover te praten. Op dat moment ben ik naar één van mijn zussen gegaan om mijn verhaal te delen. Zij zag en wist al een paar maanden dat ik diep vanbinnen niet gelukkig was. Ze wist dus goed waarom ik met haar wou gaan praten! 

Mijn gesprek met mijn zus…

Zus, voorbije zaterdag kreeg ik in de aula opeens na al die jaren een ingeving vanuit mijn hart. Wat moet ik hier nu mee doen? Mijn zus antwoordde mij daarop: Zusje, nu dat je hier bij mij bent met een volledige black-out is de tijd aangebroken om tot jezelf te komen. Ga stilstaan bij wie jij echt bent en wat jij echt wil in het leven. Geloof erin en ga in jouw kracht staan!!!

Na urenlang praten met mijn zus kwam ik thuis. Die woorden…. “De tijd aangebroken om terug tot jezelf te komen. Ga stilstaan bij wie jij echt bent en wat jij echt wil in het leven. Geloof erin en ga in jouw kracht staan!!!” bleven maar door mijn hoofd spoken…

Mijn zus heeft voor een nog grotere WAKE-UP CALL gezorgd! 

Ik zag mezelf terug als kind… “Ga in jouw kracht staan…”, zei mijn zus! Het eerste waar ik aan dacht was… mijn vlammetje… maar ik voelde het niet meer… Waar was het??…. Het drong tot me door dat ik de voorbije jaren geleefd had met de opgedane angsten als fundament. Het besef was groot. Dit was ik niet. Dat krachtig kind met die krachtige innerlijke vlam; dat was ik! En die vlam was al die jaren uitgedoofd….

Dat is het leven, Valérie…

Een paar dagen later gebeurde voor mij een shockmoment op mijn werk!
Ik besefte gewoon nog meer dat ik een leven aan het leiden was dat totaal niet bij me hoorde. 

21 maart 2015 is de dag dat mijn lichaam naar Italië werd getrokken, het werd er naar toe gezogen….

Italië kwam in mij op, het land waar mijn roots ligt, waar ik van kinds af aan al van droomde om er ooit te gaan wonen. Die droom zat al die jaren ergens verstopt, het had geen schijn van kans om door te breken.  

Ik weet het nog goed. Ik kwam ’s avonds thuis van mijn werk en keek op internet naar vliegtickets. Het ticket kostte € 9,99. Boeken, dacht ik, dit is mijn kans!!! 

21 maart 2015

Aankomst op de luchthaven in Ancona, Italië.
Ik stapte van het vliegtuig en ik voelde mij meteen thuiskomen in mezelf.
Och dit was allemaal zo spannend! 😀
Ik had voordien ook al een autootje geboekt op het internet.
Rijden maar dacht ik… we zien wel waar we uitkomen… 😀
Ik reed richting Umbrië, naar de natuur en de rust…
Na 100km rijden en een paar koffietjes later zag ik opeens de afslag Montone – Pietralunga… hier ga ik afslaan!
Hoe meer bochten ik nam en hoe meer ik naar boven aan het rijden was, hoe nieuwsgieriger ik werd… “Amai dacht ik… waar ligt dat dorp hier?!” 😀 Opeens arriveerde ik in Montone en zag ik hotel Fortebraccio…
Ik ga binnen eens een kijkje nemen dacht ik! 😉
Het ontvangst dat ik daar kreeg van Mario, de manager en Cristina, de eigenares was gewoon zo hartverwarmend. Ik had direct het gevoel dat ik die mensen al jaren kende. Het grappige was dat ik heel goed verstond wat ze zeiden terwijl ik maar amper 5 woorden Italiaans kon praten. 😀
Ze hebben me direct uitgenodigd om iets mee te eten met hen aan de familietafel en vroegen ook direct of ik al een slaapplaats had voor die avond… Wow, onvoorstelbaar.
En toen sliep ik voor het eerst in Montone…

Montoneee

Montone – Umbrië – Italië

22 maart 2015

Mijn eerste ochtend in Montone. Het gevoel dat ik had was en is nog steeds zo onwezenlijk!! Ik voelde zo hard de puurheid, de kracht en de authenticiteit van deze omgeving. En daar dan nog eens het gevoel bij dat ik in mijn droomland was. Onwaarschijnlijk wat daar toen gebeurde. Ik wist niet wat ik voelde. Ik voelde me terug leven. Jaren aan een stuk had ik mijn lichaam niet meer zo intens gevoeld als toen die ene dag… 

Ik zat op mijn hotelkamer. Ik keek naar buiten naar Montone. Opeens voelde ik vanuit mijn buik die kleine, krachtige vlam van vroeger terug opkomen… Dit gevoel was gewoon niet te verklaren… Zo zalig!! Mijn gevoel werd steeds krachtiger en toen was het besef echt immens groot: “NU, NU, NU Valérie!! Gewoon DOEN!!!” Volg je allergrootste droom Italië!! Niet volgende maand, niet binnen 40 jaar,… NEE NU!!

Dit moment kon ik bijna niet geloven… Het blijvende vertrouwen dat het ooit goed zou komen… gaat dit nu werkelijkheid worden??!! Hoh, ik was zo blij, zo gelukkig, zo emotioneel… Eindelijk, eindelijk, eindelijk… Hier heb ik zo lang voor gevochten!!

Niets, niets, niets, kon mij nu nog tegenhouden…

Ik nam drie beslissingen op één week!
JA, ik geef mijn ontslag op mijn werk
JA, ik word zelfstandig ( in wat weet ik nog niet )
JA, ik verhuis naar Italië

5 dagen later heb ik mijn ontslag ingediend
5 dagen later heb ik mijn zaak opgestart, zonder inkomsten want ik wist helemaal nog niet wat ik zou gaan doen en op 20 november 2015 ben ik alleen gaan wonen in Montone – Italië!

Ik heb bewust tegen niemand iets gezegd over mijn beslissingen omdat ik geen zin had in “Ben je wel zeker?” “Hoe ga je dat financieel doen?” “Ben jij zot, zo een goed werk opgeven?”. De tijd was aangebroken om zelf mijn verantwoordelijkheid te gaan opnemen en zelf te gaan beslissen hoe mijn leven zou verdergaan. Mensen die mij kennen weten heel goed dat dat niet evident was voor mij om te zwijgen! Het is namelijk zo dat als ik iets volledig met hart en ziel doe, dat ik niet kan stoppen met praten!!

Drie maanden voor mijn vertrek naar Italië had ik nog € 2500,00 op mijn rekening staan. Het was dus voor mij onmogelijk om een internationale transportfirma te betalen om mijn verhuis naar Italië waar te maken. Wat moest ik met mijn piano doen?? Ik begon eventjes te panikeren. Neen, zei mijn lichaam: “Valérie, alles is mogelijk! Ook dit kan je!” Ik heb zelf mijn verhuis geregeld met een camionette van Dockx. Niets kon me nog tegenhouden!! Ik zou dit gewoon doen!! 

Als laatste wil ik nog even zeggen dat ik enorm fier ben! Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik deze stappen heb gezet! Zo gelukkig dat ik NU ELKE DAG LEEF! En het mooiste voor mij is dat ik nu werkelijk elke dag ben wie ik werkelijk ben. Dat wat ik vroeger als kleine meisje in mijn brief aan mezelf heb geschreven is werkelijkheid geworden. Eindelijk is het vlammetje stapje per stapje een krachtige VLAM geworden…. Bij deze laatste zin pink ik een traantje weg. Een traantje van geluk! 

Door het waarmaken van mijn droom Italië, het schrijven van mijn transformatieverhaal en mijn daaropvolgende eigen innerlijke reis, heb ik mijn missie gevonden dat gedoopt is tot The Ultimate Step !